Paris Konferansı'nın Batı ve Doğu Trakya'nın Yunanlılara verilmesini tavsiyeye karar vermesi.
Venizelos, 2 Kasım 1918'de Trakya'nın Yunan olduğunu ileri sürerek İstanbul dahil, bölgenin Yunanistan'a verilmesini ister. Bulgar meclisindeki Batı Trakya Türk mebuslarından birkaçını satın alarak; bunlara, Batı Trakya'nın Bulgar zulmünden kurtarılarak Yunanistan'a verilmesini belirten demeçler verdirtir.

Paris Konferansının, 01 Mart tarihli Trakya kararını ertelemesi, Trakya'nın geleceğinin Osmanlı ve Bulgar barış anlaşmaları görüşülürken ele alınmasını kararlaştırması.

San-Remo Konferansı
Batı ve Doğu Trakya'nın itilaf devletlerince Yunanistan'a verilmesi, Sevr Anlaşması maddelerinin hazırlanması.

V. Büyük Edirne Kongresi
Yunan işgaline karşı Doğu Trakya'nın savunulmasına karar verilmesi ve askeri hazırlıkların başlatılması.
Kongrenin ve Trakya-Paşaeli Cemiyeti'nin Doğu ve Batı tüm Trakya'yı temsil ettiğinin belirtilmesi.

Doğu Trakya'daki Kolordunun, Doğu Trakya'nın Yunanlılar tarafından işgal edileceği haberinin doğru olup olmadığını, İstanbul hükümetine sorması üzerine, hükümetin halkın direnme azmini kırması, silahla mücadele fikrini söndürmesi.
"Hükümet, İtilaf temsilcileri nezdinde birçok kez girişimde bulunmuştur. Halkın silahlandırılması yoluna kesinlikle gitmeyiniz."

Doğu Trakya'nın Yunanlılar tarafından işgali.
Doğu Trakya'da 18.000 kişilik bir kuvvet vardı. Üç Tümen ile Meriç Nehri üzerinden, bir Tümen ile de Tekirdağ ve M. Ereğlisi üzerinden saldıran Yunan kuvvetlerini durduracak, geri atacak güçte bir kuvvet idi. Ancak askerin ve halkın silahla mücadeleye hazırlanmaması, askeri duruma uygun yönetimin yapılmaması gibi nedenlerle, Edirne bölgesi hariç, hiçbir yerde Yunan'a karşı direnilmeden, savaşılmadan koca Trakya'nın 5 günde elden çıkmasına sebep olundu. 10.000 sivil ve 5.000 asker Bulgaristan'a sığındı. Kasım 1922'ye kadar işgalde kaldı.

İstanbul hükümetinin, Yunan işgali karşısında muharebeden kesinlikle kaçınılmasını emretmesi.
"Doğu Trakya'nın Yunanlılar tarafından işgali, konferansın kararları gereğinden olmakla, faydasız kan dökülmesine..... yol açacak muharebelere meydan verilmeyerek,... muharebeden kesinlikle kaçınılması tavsiye olunur."

Osmanlı Devleti'nin Sevr Antlaşması'nı imzalaması.

• Antlaşma ile Osmanlı devleti topraklarının paylaşılması.

• Doğu Trakya'nın Boğazlar Bölgesi hariç Yunanistan'a verilmesi.

• Osmanlı Hükümeti'nin Sevr'i bir başarı olarak değerlendirmesi.
  "...yirmiiki aydan beri, mütareke (Mondros) adı altında devam eden karışıklık ve karasızlığa son verilmiştir."

• İtalyanların ise Sevr'i Türklere yakıştıramadıklarını açıklaması:
  "Türk milleti gibi, şanlı bir geçmişe ve tarihe sahip bir milletin, boyunduruk altına girmesi anlamına gelebilecek bir şekil, hiçbir zaman kabul ve tasvip edilemez."

Mustafa Kemal'in, Yunan işgali üzerine faaliyeti duran Trakya-Paşaeli Cemiyeti'nin Ankara'ya gelen üyelerine, bazı koşullarla yeniden faaliyete geçmelerine izin vermesi.

• Batı ve Doğu Trakya'da, Yunan işgal kuvvetlerine karşı, Bulgaristan'da, gerektiğinde harekete geçilmek üzere teşkilat kurulması ve bu amaçla aynı zamanda İstanbul'da da çalışılması, bu faaliyetin Ankara'daki Genelkurmay Başkanlığı'nın talimatına göre yürütülmesi.

• Doğu Trakya'nın Türk vatanının ayrılmaz bir parçası olduğu ve üzerinde hiçbir tartışma olmayacağı; Batı Trakya'ya ise plebisite dayanılarak muhtariyet veya bağımsızlık kazandırılması.

• Batı Trakya'daki Yunan kuvvetlerini yerlerinde tutacak ve uğraştıracak faaliyette bulunulması.

Batı ve Doğu Trakya'da Yunanlılarca, merkezi Edirne olan "Trakya Umumi Valiliği" kurulması.
Yunan İdari Teşkilatı bölgeyi 6 sancağa ayırır: Edirne, Kırklareli, Tekirdağ, Gelibolu, Meriç (Dedeağaç), Rodop (Gümülcine).
Meriç Sancağı; Dedeağaç, Sofulu, Dimetoka, İpsala, Enez kazalarından, Rodop Sancağı; Gümülcine ve İskeçe kazalarından oluşuyordu (Harita-1).
Yeni idare 14 Kasım'da bölgede seçimler yaptırır, Atina'ya milletvekili gönderir; belediye başkanlarını seçimsiz atar. Yerleşim yeri isimlerini değiştirmeye; bölgeyi Atina'ya bağlamak için gereken değişiklikleri yapmaya başlar. Yunan idaresinde çalışmayı kabul eden Türk memurların feslerine Yunan arması taktırır.

Trakya- Paşaeli Cemiyeti Ankara Heyeti Faalesi' nin kurulması.

Trakya Yurdu Cemiyeti'nin kurulması.
Amacı, Trakyalıları ve Trakya dostlarını, Trakya'nın kurtarılması davası etrafında toplamaktır. 22 Ağustos 1922'de Isparta'da da bir şubesi açılır.

30 Ağustos Zaferi üzerine İtilaf devletlerinin ateşkes önerisine, Ankara hükümetinin 1914 hududuna kadar (1915'te Bulgaristan'a bırakılmış olan Meriç batısı, Dimotoka bölgeleri dahil) olan Trakya'nın boşaltılması koşulunu ileri sürmesi (Harita-4).
29 Eylül'deki başka bir cevabi notasında, Ankara bu isteği tekrarlamaz. Doğu Trakya'nın Edirne dahil Meriç Nehri batısına kadar boşaltılmasını ister.
Mudanya ve Lozan Konferanslarında 1914 hududu istenir, kabul ettirilemez.

Doğu Trakya'da Yunan işgalinin sona ermesi, Türk idaresine geçişi
20 - 25 Temmuz 1920'de Yunanlıların çok kolay işgal ettikleri Doğu Trakya, tek mermi atmadan Mudanya Ateşkes Antlaşması (11 Ekim 1922) ile kurtarılır.

Lozan Barış görüşmelerinde Türk heyetinin;

• Doğu Trakya hududunun 1914'teki hudut olarak belirlenmesini (Meriç batısı, Karaağaç, Dimetoka, Sofulu bölgelerinin Türkiye'ye verilmesini);

• Batı Trakya'nın geleceği için halkın oyuna başvurulmasını, istemesi.Görüşmelerde her iki istek de kabul ettirilemez.

Lozan Barış Antlaşması'nın imzalanması
Ankara Hükümeti tarafından Lozan'a giden Türk heyetine verilen direktif:

• Doğu Trakya'da 1914 hududunun elde edilmesine çalışılacaktır.

• Batı Trakya için Misak-ı Milli'nin ilgili maddesi (plebisit ile geleceğinin belirlenmesi) gerçekleştirilecektir. Antlaşmanın bölge ilgili sonuçları:

• Batı Trakya Yunanistan'a bırakılır.

• Türkiye'ye Meriç Nehri'nin batısından sadece Karaağaç verilir. Daha önce Meriç Nehrinin 2 km. doğusundan geçen hudut nehrin talveg hattına kaydırılır.

• Batı Trakya'daki Türkler, Türkiye ile Yunanistan arasında yapılacak nüfus mübadelesinin dışında tutulur. Ancak görüşmelerde, Mesta - Karasu ile Meriç Nehri arası Batı Trakya olarak kabul edildiğinden, Mesta ile Ustruma Nehirleri arasında kalan Kavala, Drama, Serez bölgelerindeki Türkler mübadeleye tabi olur ve Türkiye'ye gelirler.